Ин озодсозиро ҳарчанд аъзоёни ТЭТ ҲНИТ ғолибият донистаанд, вале ин раҳоӣ барои аксар аз аҳли фаросат ва таҳлилгарони арсаи сиёсат чизи нав ва ҷолиб набуд. Аксаран ва махсусан банда ҳам интизор доштам, ки Кузовро озод хоҳанд кард. Чаро? Чунки Юнон ва дар маҷмуъ Аврупо – лонаи асосӣ ва паноҳгоҳи абадии террористони байналмилалӣ ва махсусан пинҳонгоҳи аъзоёни ТЭТ ҲНИТ, ки дар Тоҷикистон муртакиби ҳазорҳо ҷурми нобахшиданӣ шудаанд мебошад.

Ин ҳама бори дигар симои воқеии ТЭТ «ҲНИТ» – ро ошкор сохт. Ҳизби наҳзати исломӣ аз ибтидо ғуломи хоҷагони хориҷӣ буд, ки ин хоҷагон ҳизби ба ном исломиро барои «рӯзи мабодо» омода мекарданд. Барои лаҳзаи мусоид, то ин ки бори дигар ватани моро ба хоку хун кашанд, зеро

Бузургеро пурсидаанд, ки аблаҳ кист? Посух гуфтааст: оне, ки дар як ҷой ду бор пешпо бихӯрад… Воқеан, фарқи оқил аз беақл, одил аз золим ва аблаҳ аз хирадманд дар ҳамин аст, ки ба ѓалату хатоҳои хеш ба чашми ибрат нигариста, аз чизҳое, ки норавост, худдорӣ мекунад, дунёро арсаи неку бад дониста, ҳамвора ба росткорону растагорон мепайвандад.

Барои ҳамагон маълум аст, ки дини ислом дини зулму ситам, куштору ваҳшоният набуда, балки дини раҳму шафқат, меҳру муҳаббат, некиву накӯкорист. Ислом динест, ки мардумро ба сӯи иттифоқу ваҳдат даъват намуда, одамонро аз ихтилофу тафриқа, ифрот, тафрит ва иғвогарӣ боз медорад.

Ҳодисаҳои нохуше,ки охири вақтҳо,хоссатан дар оғози асри 21 дар ҷомеъаи башарӣ рух дода истодааст инсонро ба ҳайрат меоварад. Шахс дар тааҷҷуб мемонад,ки амали ин гуна шахсони инсонсурату ҳайвонсиратро кадом дин е ойин амр мекунад?...

Ташкилоти мамнуъ ва террористии ҲНИТ низ чун дигар аҳзоби тундраву гурўҳҳои ифротгарои номбаршуда ҳамин гуна абзори идеоложӣ ва сиёсиест, ки аллакай таҷрибаи эҷоди мушкилот ва муборизаи мусаллаҳонаро дорад.