Иҷлосияи таърихии 16-уми Шӯрои Олии Тоҷикистон, ки моҳи ноябри соли 1992 дар шаҳри бостонии Хуҷанд баргузор гардид, барои таҳкими шохаҳои ҳокимият ва фаъол гардидани муқаддасоти миллӣ заминаи ҳуқуқӣ фароҳам овард. Дар иҷлосия дар баробари Суруди миллӣ ва Нишони давлатӣ барои қабули Парчами давлатӣ санадҳои дахлдор қабул карда шуданд. Парчам чун муқаддасоти миллӣ аз нав эҳё шуд.

Ҳизби наҳзати Исломии Тоҷикистонро метавон ёдовар шуд, ки ҳизбашон аз ҳизбҳои исломие ба шумор мерафт, ки асли вуҷудашон харобкорӣ ва расидан ба манофеи сиёсии худ буданд, ки ин рафторашон ба номи поки дини мубини Ислом ва мусулмонӣ доғи сиёҳро ба бор овард.

Тоҷикистон – Ватани азизу маҳбуби мост. Ватанро азиз доштан, ба муқаддасоташ арҷ гузоштан ва дар навбати худ ободу шукуфо гардонидани он фарзи имонӣ ва қарзи шаҳрвандии ҳар як фарди бедордилу фарҳехта ва худогоҳу худшинос мебошад.

Шукр ин шинохти неъматҳои худодода ва иқрор ба он неъматҳое, ки Худои меҳрубон аз некиҳои ин дунёву охират ба банда ато намуда ва далеле аст бар розӣ будани банда аз Парвардигори хеш ва далеле аст бар сафои нафс ва покии қалб ва саломатии дил ва камоли ақл.

Моҳи Сафар дуюмин моҳи солшумории ҳиҷрӣ аст. Имсол аввали моҳи Сафар ба рӯзи 21-уми октябр рост омад. Тибқи қавонини шариати Ислом ҳамаи моҳҳо назди Парвардигор мақоми хосси худро доранд. Моҳи Сафар низ аз ин хусусиятҳо мустасно нест.

Дар ин миёна мафҳуми дунявият яке аз вожаҳои аслии муайянкунандаи муносибати давлат ба дин, иттиҳодияҳои динӣ ва асли озодии виҷдон ба шумор меояд. Асли дунявият маънои муқобил будан бо дин ва маҳдуд сохтани озодиҳои диниро надошта, моҳияти он дар муҳайё намудани шароити озод ва баробари татбиқи озодиҳои динию эътиқодии шаҳрвандон ифода мегардад.