Аввалин оятҳои Қуръони карим дар тарғиби хондан ва донишомӯзӣ нозил шудааст, чунон ки Худованди ҷалла ва ъало фармудааст: “Бихон ба номи Парвардигорат, ки офарид”.Он тавсия ва таъкиде, ки дини мубини Ислом нисбат ба омӯзиши илм намудааст, шояд нисбат ба дигар мавзуъ ин миқдор тавсия нашуда бошад.

Инак занги нахустини оғози “Рӯзи дониш” ҳам садо дод ва дар тамоми макотибу омӯзишгоҳҳо ва донишгоҳу донишкадаҳои кишвар таҳсили нав шуруъ гардид. Падарону модарон кӯдакони навомӯзи худро бо сад орзуву умед ба даргоҳи илму маърифат гусел намуданд, то ки онҳо дар оянда соҳиби донишу адаб гарданд ва сабаби ифтихори волидайн бошанд.

Ба хотири боло бурдани сатҳи маънавиёт ва ахлоқи ҷомеа ва барои он ки хонандагони азизи мо, дар бораи одобу ахлоқи ҳамидаи инсонӣ, огоҳии бештаре пайдо кунанд, аз ин сӯ ба баъд барои дӯстдорони фарҳангу адаб шаммае аз гулистони атрогини сирати Расули акрам (с)-ро пешниҳод мекунем.

Чи тавре ки маълум аст, рӯзаи моҳи шарифи Рамазон яке аз рукнҳои асосии дини мубини Ислом буда, ба ҷо овардани он бар ҳар фарди мусалмон фарз мебошад. Илова бар ин шариати муқаддаси Ислом барои тарбия ва тазкияи нафс ва ба даст овардани қурби илоҳӣ ба рӯзаи нафлӣ ташвиқу тарғиб намуда, фазилатҳои баъзе аз рӯзҳои солро баён доштааст.

Бояд бидонем, ки барои инсон ҳеҷ шуғле фозилтар ва гуворотар аз илм нест, зеро Худованди Бузург ба сабаби фазилати илму дониш мақому манзалати уламоро баланд намуда, мефармояд

Бояд донист, ки ибодатҳое, ки дини мубини Ислом бар бандагони Худо муқаррар кардааст, баданӣ ва молӣ ҳастанд. Намозу рӯза ибодати баданӣ ва ҳаҷ ибодати баданӣ ва молӣ аст.