Шабе Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хоб дид, ки марде порчае аз ҳарир дар даст дорад ва рӯи он сурати духтаре нақш шудааст. Он мард ба Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуд: «Ин ҳамсари туст».

Аз Муҳаммади Қуразӣ ривоят аст, ки гуфт: «Аввалин шахсе, ки ислом овард, Хадиҷа ва аввалин ду марде, ки ислом оварданд, Абӯбакр ва Алӣ буданд.

Ҳазрати Усмон (разияллоҳу анҳу) бисёр хушсухан буд, чунончи аз Абдурраҳмон ибни Ҳотиб ривоят аст, ки гуфт: «Касеро аз асҳоби Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мисли Усмон (разияллоҳу анҳу) хушгуфтор ва хушсухан надидам».

«Аз ҳангоме ки Умар (р) ислом овард, мо иззат ёфтем. То қабл аз он наметавонистем дар канори Каъба тавоф кунем ва намоз бигузорем, аммо пас аз исломи ӯ ин имконро ёфтем». (Бухорӣ).

Абӯбакри Сиддиқ - Абдуллоҳ ибни Усмон ал-Қурашӣ - аввалини хулафои рошидин, яке аз он башоратшудагон ба ҷаннат, вазири Паёмбар (с), дӯст ва ҳамсафараш вақти ҳиҷрат намудан ба Мадинаи мунаввара ва дар ғор,

Эҳтирому гиромидошти саҳобагон, шинохти ҳуқуқи онон ва пайравӣ аз роҳу равиши онҳо, дуо ва истиғфор барои онҳо дар ҳақиқат эҳтирому эъзоз ба мақоми Расулуллоҳ (с) аст