Эҳтирому гиромидошти саҳобагон, шинохти ҳуқуқи онон ва пайравӣ аз роҳу равиши онҳо, дуо ва истиғфор барои онҳо дар ҳақиқат эҳтирому эъзоз ба мақоми Расулуллоҳ (с) аст

Издивоҷ барои инсонҳо ниёзи фитрӣ буда, ин паймони муқаддас байни зану мард зиндагии муштаракеро таъсис медиҳад. Оила барпо намудан хостаи табииест, ки ҳамаи ҷомеаҳои башарӣ ва динҳои осмонӣ бар он даъват намудаанд.

Вақти ба хона ворид шудани шавҳарат ӯро бо лабханди бомуҳаббат ва эҳсосу рағбати самимӣ истиқбол намо.Доим ба ёд дошта бош, ки шавҳар василаест, ки тавассути он ба Аллоҳ (ҷ) метавон наздик шуд.

Аввалин оятҳои Қуръони карим дар тарғиби хондан ва донишомӯзӣ нозил шудааст, чунон ки Худованди ҷалла ва ъало фармудааст: “Бихон ба номи Парвардигорат, ки офарид”.Он тавсия ва таъкиде, ки дини мубини Ислом нисбат ба омӯзиши илм намудааст, шояд нисбат ба дигар мавзуъ ин миқдор тавсия нашуда бошад.

Инак занги нахустини оғози “Рӯзи дониш” ҳам садо дод ва дар тамоми макотибу омӯзишгоҳҳо ва донишгоҳу донишкадаҳои кишвар таҳсили нав шуруъ гардид. Падарону модарон кӯдакони навомӯзи худро бо сад орзуву умед ба даргоҳи илму маърифат гусел намуданд, то ки онҳо дар оянда соҳиби донишу адаб гарданд ва сабаби ифтихори волидайн бошанд.

Ба хотири боло бурдани сатҳи маънавиёт ва ахлоқи ҷомеа ва барои он ки хонандагони азизи мо, дар бораи одобу ахлоқи ҳамидаи инсонӣ, огоҳии бештаре пайдо кунанд, аз ин сӯ ба баъд барои дӯстдорони фарҳангу адаб шаммае аз гулистони атрогини сирати Расули акрам (с)-ро пешниҳод мекунем.