Яке аз сармояҳои арзишманди ҳар миллати худогоҳ ваҳдат аст. Амну суботи ҳар кишваре, ки мехоҳад пойдор бимонад, ба ваҳдат робитаи зич дорад.

Хушбахтии заношӯӣ ба мисли хонаест, ки ду занбӯр онро месозанд ва ҳарчи бештар дар он талош шавад, ширинии асали он бештар мешавад.

ё чанд андеша ба даъвоҳои бесарунӯги ба ном «поягузори мубориза бо салафия» дар Тоҷикистон Абдуллои Муҳаққиқ дар сомонаи Tojnews.tj таҳти унвони болохонадори «Манъи таълими ислом ва рафтан ба масҷид боиси рушди салафия шуд»

Дилам чун кӯчабоғҳои хушкида монда буд, орӣ аз ҳар гуна хотироти сабзи зиндагӣ.Гӯӣ қалбам дар асорати зангорҳои маъосӣ занҷир шуда буд ва дар зеҳнам орзуҳо барои таҳаққуқ ёфтан ба умеди шабҳои сарду зудгузар нобоварона хамёза мекашиданд.

Рӯзаи моҳи Рамазон рӯзи душанбе, дуюми моҳи Шаъбони соли 2-юми ҳиҷрӣ фарз гардидааст. Рамазон ҳадяест аз ҷониби Худо барои уммати Ислом, кароматест, ки Худо ба умматони Муҳаммад (с) ато кард.

Рӯза барои инсон на танҳо аз ҷиҳати рӯҳию маънавӣ манфиатнок аст, балки фоидаҳои зиёди баданӣ дошта, тани одамро аз ахлотҳои ғализ ва нолозим пок менамояд ва ба ӯ ҷисман ва рӯҳан тавонмандии комил мебахшад.