Дилам чун кӯчабоғҳои хушкида монда буд, орӣ аз ҳар гуна хотироти сабзи зиндагӣ.Гӯӣ қалбам дар асорати зангорҳои маъосӣ занҷир шуда буд ва дар зеҳнам орзуҳо барои таҳаққуқ ёфтан ба умеди шабҳои сарду зудгузар нобоварона хамёза мекашиданд.

Рӯзаи моҳи Рамазон рӯзи душанбе, дуюми моҳи Шаъбони соли 2-юми ҳиҷрӣ фарз гардидааст. Рамазон ҳадяест аз ҷониби Худо барои уммати Ислом, кароматест, ки Худо ба умматони Муҳаммад (с) ато кард.

Рӯза барои инсон на танҳо аз ҷиҳати рӯҳию маънавӣ манфиатнок аст, балки фоидаҳои зиёди баданӣ дошта, тани одамро аз ахлотҳои ғализ ва нолозим пок менамояд ва ба ӯ ҷисман ва рӯҳан тавонмандии комил мебахшад.

Ин мақола дар ростои барпо доштани тоату ибодат дар моҳи Рамазон - моҳи хайру баракат ва моҳи бахшишу хурсандии Парвардигор аст. Худованди Мутаъол дар боби он мефармояд

Гурӯҳе муваффақ, рӯйҳояшон сапед, пешонияшон дурахшон ва соатҳояшон бобаракат аст.Агар ҷузви онҳоӣ, Парвардигоратро ба хотири ин тавфиқ ва ин бахшиш сипосгузорӣ кун…

«Мо рӯза мегирифтем ва фарзандони хурдсоли худро низ водор ба рӯза доштан мекардем, барои онҳо аз пашми рангӣ бозича месохтем, то ҳар гоҳ яке аз онҳо барои ғизо гиря мекард, ӯро бо он бозича саргарм мекардем, то ин ки вақти ифтор фаро мерасид».