Чу хоҳӣ, ки номат бимонад ба ҷой,Писарро хирадмандӣ омӯзу рой.

Илм воқеан чароғи равшанест, ки роҳи торики моро равшан ва қалбҳои моро музайян мекунад.Худованди азза ва ҷалла дар сураи Зумар мефармояд...

Дар ҷомеаи мо имрӯз нафарони зиёде мегӯянд, ки мехоҳем ба Ислом хидмат кунем. Аммо каманд шахсоне, ки воқеан дарк кунанд, асли хидмат ба Ислом чист ва инсон бо чӣ коре метавонад хидмати арзандае барои рушду равнақи ин дини барҳақ ба ҷо орад.

Ҳамди он Худои ҷалла ҷалолаҳу, ки ба Расули акрам Китобе фиристод,ки ҳеч шакке дар он нест, раҳнамои парҳезгорон аст то рӯзи қиёмат. Ва дуруд ҳабиби Худоро салаллоҳу алайҳи ва олиҳи васаллам, ки офтоби тобони бани Одам ва муршиду муаллими мост то рӯзи ҷазо.

Инҳо сифатҳо ва хислатҳое ҳастанд, ки ҳар мард мехоҳад, балки дӯст медорад, онро дар ҳамсараш бубинад:

Дар ҳеч ҷойи дунё маконе хушбахт ва аз ҷиҳати зебоӣ ва осоиш ҳамчун хона вуҷуд надорад. Ба ҳар ҷо, ки сафар кардем ва ба ҳар маконе, ки фурӯд омадем, беҳтар аз хонае, ки дар он хушбахтӣ соя андохтааст, наёфтаем.