Мо - мардуми кишвар ҳамеша шукргузорем, ки дар Ватани азизамон оромиву субот, дӯстиву ҳамдигарфаҳмӣ ҳукмфармо буда, бо роҳбарӣ, дастуру супориш ва ҳидоятҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон осуда умр ба сар мебарем.

Ҷомеаи имрӯзаи моро равияҳои номатлубе фаро гирифтаанд, ки ба зеҳну андешаи ҷавонон бетаъсир нест. Маълум аст, ки аз хатарноктарин зуҳуроти ҷомеаи муосир ин терроризму экстремизм аст, ки онро вабои аср мехонанд. Дар ҳамин ҳол, барои эмин будан аз ин хатарҳо бояд бо донишу ҷаҳонбинии васеъ мусаллат буд ва аз фитнаву фитнаангезон дурӣ ҷуст. Зеро решаи терроризму экстремизм дар фитна аст.

Дар мавзӯи мрӯз Рӯзи Артиши Миллӣ на танҳо дар Тоҷикистон, балки дар чанд кишвари дигари пасошӯравӣ ҳам ҳаст. Тавре маълум, 23 февралро дар замони СССР ҳамчун рӯзи ташкилёбии Армияи Советӣ ё Армияи Сурх ҷашн мегирифтанд. Дар ин рӯз бори аввал баъд аз Инқилоби Октябр дар наздикии Саритсинои Русия қувваҳои навташкили Артиши Сурх ба қисмҳои артиши сафед ё артиши ҷонибдори низоми шоҳии Русия ғолиб омада буданд. Минбаъд Армияи Советӣ дар бисёр ҷангҳои қарни 20 ширкат намуда, ғолиб омадааст. Муҳимтарини онҳо ғалаба дар Ҷанги Ватанӣ буд, ки он чор сол идома ёфт ва бо мағлубияти Олмони фашистӣ (1945) хотима ёфт. Артиши СССР дар ҷанг ба муқобили финҳо (1939),Ҷопон (1945) ва афсарони мушовири он дар ҷангҳои берун аз ҳудуди СССР (Ангола,Ветнам, Куба,Никарагуа) ширкат намудаанд. Охирин ҷанге, ки Артиши Шӯравӣ иштирок намуд, ин ҷанг дар Афғонистон ба муқобили қувваҳои зиддиҳукуматии ин кишвар буд. Дар ин ҷанг зиёда аз 15 000 ҷанговарон аз ҷумҳуриҳои собиқи Шӯравӣ талаф ёфтанд. Аз Тоҷикистон низ сарбозону афсарон иштирокчии ин ҷанг буданд, ки ҳоло каме бештар аз 9 000 нафари онҳо дар кишвар кору зиндагӣ мекунанд. Артиши Миллии Тоҷикистон, ки дар ҷангҳои дохилӣ ширкат намудааст, худро меросбари артиши Шӯравӣ медонад ва чун анъана 23 февралро дар кишвар ҳамасола бо тантана қайд карда мешавад. ё худ бинои заношавҳарӣ дар хазонаи фарҳангӣ ва муқаррароти ислом ба маҷмӯаи таълимот ва раҳнамоиҳое бармехӯрем, ки пойдевори бинои ҳаёти заношавҳариро аз нахустин лаҳзаҳои шаклгирӣ, интихоби куфв (ҳамто)-и муносиб ва ҷуфти шоиста, то мар­ҳилаҳои ниҳоӣ ва сояафкан гардидани гунбади хонавода бар сари зану шавҳар, зери пӯшиш қарор додааст.

Ҷавонони мо аз панду андарзҳои бузургон, хусусан тавсияву насиҳатҳои пешвои мазҳабамон Имоми Аъзам истифода баранд. Дар ин ҳолат, ҷавонони мо ба хулосае хоҳанд расид, ки ислом набояд ҳамчун василае барои расидан ба ҳадафҳои сиёсӣ истифода шавад, балки исломи мо як роҳу равише мебошад, ки бандаро ба Худованди бузург наздик мегардонад.

Мушоҳидаҳо нишон медиҳад, ки вақтҳои охир дар ҷомеа ҳизбу ҳаракатҳои ифротгаро ва тафриқаангез ҳарчи бештар кӯшиш мекунанд, ки амалҳои номатлуб ва хиёнаткоронаи худро содир намуда, дар ин аъмоли зишти хеш ҷавонон ва шахсони ноогоҳро ҷалб намоянд.

Ин суханон бояд дар хона ба ҷавонон гуфта шавад, зеро падарон ва модарон ҳамвора ба фарзандонашон мегӯянд: бо фалон писар нишасту бархост накун! Бо фалон духтар ҳамнишин мабош. Аммо ҷавонон ранҷида ва нороҳат мешаванд: чаро ин гуна бо мо рафтор мекунанд, чаро дунёро бар мо танг ва торик мегардонанд? Вале мутаассифона гумроҳї аз ҳамин ҷо ва ба ҳамин сурат оғоз мегардад.