Ҷаҳони имрӯз пуртазод аст ва дар ҳама гӯшаҳои олам ҳар рӯз хабарҳои гуногун мерасанд. Ин хабарҳо тавассути расонаҳои хабарии олам зуд паҳн мешаванд, ки баъзе масарратбахш ва қисме воҳимабарангезанд ва ба тафаккури одамон таъсирҳои гуногун мерасонанд.

Имрӯзҳо боиси таассуф аст, ки як гурӯҳи ноогоҳу бехабар аз асли дину шариат зери парчами ислом ва номи ин дини муборак амалҳои ваҳшиёна ва ғайриинсониро ба анҷом расонида, амнияту суботро дар ҷомеаи ҷаҳон халалдор месозанд. Ин иддаи аз Худову дин ноогоҳ, ки ҳадафҳои нопоку ғаразноки худро бо истифода аз номи дини мубини мо анҷом медиҳанд, ҳам ҷони ҷавони худро қурбонии роҳи ҷаҳолат намудаву ҳам хуни ҳазорон мардуми беҷурмро бе ягон баҳонаву асос рехта истодаанд.

Дар ҳақиқат ҳамаи ҳуҷҷату далелҳо исбот мекунанд, ки ҲНИТ ҳамон ДИИШ асту ДИИШ ҳамон ҲНИТ. Ҳамфикру ҳаммақсадҳояшон якест, як сарпараст, як вазифа, як тарзи фаолият ё ба таври дигар бо русӣ гӯем «як почерк» доранд. Фақат вобаста ба мавқеи ҷойгиршавӣ дар номи ДИИШ калимаҳои «Ироқу Шом» омадаасту дар номи ҲНИТ калимаи «Тоҷикистон».

Ҳазрати Сулаймон (а) мисли дигар пайғомбарони Худо дорои муъҷизоти хоси худ буда, саргузашти ӯ аз тамоми пайғомбарон фарқ мекунад. Масалан, Худованд ба пайғомбараш – Сулаймон (а) пайғомбарӣ ва подшоҳиро дар як вақт дода буд, ки ба ягон пайғомбари дигараш надода буд.

Имрӯз терроризм ва экстремизм ҳамчун вабои аср ба амнияти ҷаҳон ва ҳар як сокинисайёра таҳдид карда, барои башарият хатари на камтар аз силоҳи ядроиро ба миёновардааст.

Дину шариат фиристод, то ҳаёти мардумро дар низом дарорад ва баҳри расонидани дину шариат Паёмбарро бо Қуръони карим баёнгар фиристод. Ва дуруд бар Муҳаммади Мустафо (с), ки саййиди паёмбарон аст ва роҳнамою роҳбари муъминон аст. Ва амини асрори рубубият аст ва баргузидаю бардоштаи ҳазрати Илоҳият аст. Ва бар ҷумлаи ёрон ва аҳли байти вай, ки ҳар яке аз эшон қудваи уммат аст ва баёнкунандаи роҳи шариат аст.