«Парвардигори ту муқаррар кард, ки ҷуз ўро напарастед ва ба падару модари худ эҳсон кунед. Агар яке аз он ду ё ҳарду дар канори ту ба солхўрдагӣ расиданд, ба онҳо (ҳатто) «уф» магў ва ба онҳо ҷанҷол макун ва бо онҳо сухане шоиста бигўй. Ва аз сари меҳрубонӣ боли фурўтанӣ бар онҳо бигустар ва бигў: «Парвардигоро! Он дуро раҳмат кун, чунонки маро дар хурдӣ парваронданд»». («Исро»; 23-24).

Хонандаи азиз! Шумо бояд огаҳ бошед, ки неъмати аз ҳама олӣ ва бузурги Худованди Мутаъол ба муъминон имон аст ва яке аз рукнҳои асосии он - имон ба китобҳои осмонӣ (Таврот, Забур, Инҷил, Қуръон ва чанд Суҳуф ба ҳазрати Одам, Шис, Идрис ва Иброҳим) аст. Пас аз он ки «Қуръон» нозил шуд, ҳукми китобҳои дигар ва шариатҳои собиқ мансух (бекор) гардид ва то рӯзи Қиёмат ҳукми Қуръон ва шариати Ислом устувор ва амалӣ боқӣ хоҳад монд.

Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи масъулияти падару модар дар таълиму тарбияи фарзанд», ки бо ташаббуси бевоситаи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пешниҳод ва 2 августи соли 2011 қабул гардида буд,аз рӯзи мавриди амал қарор гирифтани ин санади муҳими меъёрии ҳуқуқӣ ва тарбиявию ахлоқӣ ҳашт соли расо сипарӣ гардид.

Худованд дар сураи «Оли Имрон» ояти 18 мефармояд: «Аллоҳ гувоҳӣ додааст, ки маъбуде (ба ҳақ) ҷуз Ў нест ва фариштагон ва соҳибони дониш (низ бар ин матлаб гувоҳӣ медиҳанд) дар ҳоле, ки (Аллоҳ дар ҷаҳони ҳастӣ) қоим бар адолат дорад.

ини ислом паёмовари сулҳу амонӣ ва тинҷию осоиштагӣ аст. Ин нукта аз худи калимаи ислом, ки аз решаи «силм» (осоиштагӣ, сулҳ) гирифта шудааст, маълум ва мафҳум мегардад. Аввалин калимае, ки як мусулмон бо мусулмони дигар ба унвони муҳаббат ҳангоми рӯ ба рӯ шудан ба забон ҷорӣ мешавад, “Ассалому алайкум” аст, ки ин нишондиҳандаи дӯстӣ ва аз дасту забони якдигар дар амон будан аст.

Имрӯз ҷомеаи ҷаҳониро пешравии илму техника фаро гирифта, рӯзгори инсони ин асрро бе он тасаввур карда намешавад. Аз ҷумла, илми тибби муосир имкони саривақт муайян ва пешгирӣ намудани бемориҳои сироятиро дорад.