Ҳамду сано Худовандеро, ки Паёмбари худро барои ҳидояти мардум мабъус гардонид. Шаҳодат медиҳам, ки нест маъбуде ғайри Худованди ягона, ки Ҳабибашро раҳмате бар оламиён қарор дод ва шаҳодат медиҳам, ки Муҳаммад (с) беҳтарин махлуқоти Ӯст, дорои мартабаи баланд ва фазилати бузург. Дуруду салом ва баракоти бепоён ба ӯ ва хонадону ёронаш.

Ифротгароии иттилоотӣ дар баробари рушди технологияи иттилоотӣ такомул меёбад. Ин шакли ифротгароӣ, мутаассифона, ояндаи худро дорад. Яъне имкониятҳои эҳтимолии он маълум аст ва онҳо номаҳдуданд.

Бояд донист, ки ибодатҳое, ки дини мубини Ислом бар бандагони Худо муқаррар кардааст, баданӣ ва молӣ ҳастанд. Намозу рӯза ибодати баданӣ ва ҳаҷ ибодати баданӣ ва молӣ аст. Қурбонӣ низ яке аз ибодатҳои молӣ ба шумор меравад. Худованд дар Қуръон мефармояд: “Пас намоз гузор барои ризои Парвардигори худ ва ба номи Ӯ қурбонӣ кун

Яке аз сармояҳои арзишманди ҳар миллати худогоҳ ваҳдат аст. Амну суботи ҳар кишваре, ки мехоҳад пойдор бимонад, ба ваҳдат робитаи зич дорад. Агар ваҳдату якдигарфаҳмӣ ва эҳсоси ватандӯстии шаҳрвандон коҳиш ёбад, пас наметавон ба амнияти бардавом, рушди иқтисод ва пешрафти ҷомеа умед баст. Осоиштагӣ неъмати худовандист ва шукри онро ба ҷой наовардан куфрони неъмат ба шумор меояд. Қадри ин неъматро бештар онҳое медонанд, ки дар даврони ҷангу инқилобҳои гуногун ба сар бурдаанд.

Ҳар кори муҳиме ки ба номи Худои ъазза ва ҷалла оғоз нашавад, он кор абтар (бе хайр ва бебаракат) аст

Аммо ҳаҷи фарзиро он Ҳазрат (с) дар соли даҳуми ҳиҷрӣ адо намуд. Дар соли нуҳуми ҳиҷрӣ, ки ҳаҷ фарз гардида, ояти дар боло зикр гардида нозил гардид, бо дастури Пайғамбар (с) ҳазрати Абўбакри Сиддиқ ҳамроҳ бо мусулмонон ҳаҷро ба ҷо оварданд. Аммо ба қавли дигар уламо ҳаҷ дар соли панҷум ё соли шашуми ҳиҷрӣ воҷиб гардида буд. Аксари донишмандон соли шашумро дурусттар меҳисобанд.