ини ислом паёмовари сулҳу амонӣ ва тинҷию осоиштагӣ аст. Ин нукта аз худи калимаи ислом, ки аз решаи «силм» (осоиштагӣ, сулҳ) гирифта шудааст, маълум ва мафҳум мегардад. Аввалин калимае, ки як мусулмон бо мусулмони дигар ба унвони муҳаббат ҳангоми рӯ ба рӯ шудан ба забон ҷорӣ мешавад, “Ассалому алайкум” аст, ки ин нишондиҳандаи дӯстӣ ва аз дасту забони якдигар дар амон будан аст.

Имрӯз ҷомеаи ҷаҳониро пешравии илму техника фаро гирифта, рӯзгори инсони ин асрро бе он тасаввур карда намешавад. Аз ҷумла, илми тибби муосир имкони саривақт муайян ва пешгирӣ намудани бемориҳои сироятиро дорад.

Воқеан, ҳаёти кишварҳои мусалмонӣ имрӯз нишон дода истодааст, ки таъсис додани ҳизбу ҳаракатҳои ифротгаро дар минтақа ва ҷаҳон, инчунин дастгирӣ ёфтани онҳо аз ҷониби қудратҳои ҷаҳонӣ як мушкилоти сарбаста гардидааст. Пайванд кардани фаъолияти ин ҳизбу ҳаракатҳо бо ислом масъаларо боз ҳам мураккабтар мегардонад. Аз ин рӯ тамоми кишварҳои мутамаддини ҷаҳон имрӯз алайҳи ин ҳизбу ҳаракатҳои хатарнок бархоста, зидди онҳо муташаккилона мубориза бурда истодаанд.

Терроризм ва ифротгаройӣ бо даҳшатзоиву даҳшатафкании бемисл дар асри навин на танҳо амну осоиштагиро дар дунё аз байн бурдаву мебарад, балки ба ҳолати равонӣ таъсири бад гузоштаву мегузорад. Алҳол он ба василаи гуногуни техникаву технологияи пешрафта ба ҳар хона ворид шуда метавонад. Чӣ бояд кард, ки мардум ҷисману рӯҳан бар зидди ривоҷу гус­тариши онҳо омода бошанд?

Алҳамду лиллоҳ ва-с-салоту ва-с-салому ало Расулиллоҳ. Аммо баъд: Имрӯз соати он фаро расидааст, то аз чунин ҳақиқате ёдовар шавем, ки ояндаи ҳар як миллат ба навҷавонони он вобастагӣ дорад. Барои аз одобу ахлоқи некӯ пайравӣ кардан бояд роҳнамое дошт. Алҳамду лиллоҳ ҷавонон беҳтарин раҳнаморо доро ҳастанд, ки дар тамоми ҷанбаҳои зиндагӣ - хоҳ дар эҳтироми падару модар бошад, хоҳ дар эҳтироми устоду муаллим, хоҳ дар эҳтироми завҷу завҷа, хоҳ дар эҳтиром ва ҳаққи ҳамсоя ва ҳоказо аз ӯ пайравӣ кунанд.

Алҳамду лиллоҳ ва-с-салоту ва-с-салому ало Расулиллоҳ. Аммо баъд: Имрӯз соати он фаро расидааст, то аз чунин ҳақиқате ёдовар шавем, ки ояндаи ҳар як миллат ба навҷавонони он вобастагӣ дорад. Барои аз одобу ахлоқи некӯ пайравӣ кардан бояд роҳнамое дошт. Алҳамду лиллоҳ ҷавонон беҳтарин раҳнаморо доро ҳастанд, ки дар тамоми ҷанбаҳои зиндагӣ - хоҳ дар эҳтироми падару модар бошад, хоҳ дар эҳтироми устоду муаллим, хоҳ дар эҳтироми завҷу завҷа, хоҳ дар эҳтиром ва ҳаққи ҳамсоя ва ҳоказо аз ӯ пайравӣ кунанд.