Хусусан дар замони муосир ТЭТ ҲНИ бо суйистифода аз қонунҳои демократӣ ва башардӯстонаи кишвари азизамон ҷавонони бетаҷриба, камсавод ва ноогоҳро зери пардаи пайравӣ ва ҳифзи арзишҳои дини мубини Ислом мағзшӯи намуда, дар асл ҷиҳати иҷроиши амру фармонҳои хоҷагони аҷнабиашон мардуми кишвари худро аз арзишҳои милливу мазҳаби аҷдодиашон дур намуда, ба тақлиди кӯр кӯронаву гаравидан ба мазҳаби ботили бегона таҳрик медиҳанд.

Ба ҳамаи ин пешрафти давлати хуқуқбунёди демократиамон нигоҳ накарда боз ҳастанд нотавонбиноне, ки тинҷию осоиштагии халқи тоҷикро намехоҳанд. Онҳо бо ҳар роҳу восита ҷавононро ба кӯйи гумроҳӣ мебаранд. Аз соддалавҳии онҳо истифода бурда, ба корҳои ношоиста даст зада, ба гурӯҳҳои тундгаро шомил месозанд.

Конститутсияи Тоҷикистон озодии дину диёнат ва арзишҳои онро кафолат медиҳад. Баъди аз байн рафтани давлати Шӯравӣ дар арсаи ҷаҳон давлатҳои соҳибихтиёр ба вуҷуд омаданд. Минҷумла Тоҷикистон низ соҳиби истиқлолият гардид. Ба шарофати истиқлолият мафкураи бехудоӣ, атеизм аз байн рафта, ба ҷои он муносибати хайрхоҳона оид ба дину диёнат ба вуҷуд омад. Назари давлати дунявӣ нисбатан ба дин комилан тағйир ёфт.

Дар ҳақиқат баъди вафоти Паямбари акрам (с) дини мубини ислом ба чанд мазҳаб, равия, фирқа ва гурўҳҳо тақсим шуд. Яке аз сабабҳои тақсим шудани дин бо истифода аз ноогоҳии мардум аз таълимоти аслӣ, ин ба даст овардани ҳокимият буд.

Дар таърихи чандҳазорсолаи башарият ҳамроҳи ақидаи поки инсонӣ маҷмӯъи ақидаҳои беаслу ботил, хилофи мантиқу шариат ба вуҷуд омада, мардуми авомро гумроҳ кардаанд, ки ин падидаи номатлубро хурофот меноманд.

Қуръони карим аз мусулмонон тақозо мекунад, ки тамоми рафтору кирдори инсон тибқи дастуроти Худованд ва Расули Ў, саллаллоҳу алайҳи ва саллам анҷом дода шаванд. ҳалол аз ҳаром, фосиқ аз зоҳид, мусулмон аз дурўя, рост аз дурўғ ва ахлоқи нек аз ахлоқи бад ҷудо карда шавад.