Таълим ва тарбияи фарзанд аз вазифаҳои муҳиммест, ки дини мубини Ислом ба он таъкид мекунад. Ин масъала дар фарҳанги мо тоҷикон низ мавқеи муҳим дорад. Дар урфият мегўянд: «Фарзанд азиз бошад, одобаш аз он азизтар мебошад». Пас фарзанд чун дар ибтидо аз тарбият ва назорати вижаи волидон бебаҳра монад, хатари бесаводӣ ўро таҳдид мекунад, ки ин ҳол дар оянда сабаби парешонӣ ва хиҷолати волидон дар миёни ҷомеа ва итоб дар назди Худованд мегардад.

Фарзандон амонати сангине мебошанд, ки аз ҷониби Худованд ба падару модар супорида шудаанд. Онҳо ояндасозони ҳар ҷомеа маҳсуб мешаванд ва хубу бади ҷомеа ба чигунагии тарбияи онҳо вобаста аст. Аз ин ҷо равшан мегардад, ки масъулияти падарону модарон хеле сангин аст, чунки сарнавишти ҷомеа ба дасти онҳост, зеро хонавода мисли як мадрасае аст, ки афроди ҷомеа дар он тарбият мешаванд ва падару модар дар он мадраса нақши муаллимро доранд.

Аз дидгоҳи ислом, моҳияти издивоҷ як қарордод ва паймон бо шароити вижа аст. Ин паймон ва қарордод афзун бар ин ки аз истиҳкоми хос бархурдор аст, дорои як арзиш ва манзалати илоҳӣ мебошад ва дар сатҳи дигар қарордодҳои иҷтимоӣ қарор намегирад то сарфан аз қавоиди умумӣ он қарордҳо пайравӣ кунад.

Аз нигоҳи луғавӣ калимаи «салом» «سلام» аз забони арабӣ гирифта шуда, маънояш «саломатӣ», «амният ва сулҳ» мебошад. Форсзабонҳо саломро «дуруд» тарҷама карданд, ки хеле мувофиқ мебошад. Ислом лафзи саломро барои «ҳадия» интихоб намудааст.

Эй касоне, ки имон овардаед, ба сўи Худованд тавбаи насўҳ намоед. Шояд Парвардигоратон гуноҳҳони шуморо кафорат намояд ва шуморо дохили биҳиште гардонад, ки аз зери дарахтони он ҷўйҳо равонанд

Кадом мусулмоне дарахте бишинонад ё зироате бикорад (яъне кишоварзӣ кунад), парранда, инсон ва ё ин ки чорпое аз он бихӯрад, дар номаи аъмоли он банда садақа навишта мешавад