Имсол мардуми шарифи кишварамон 24 – умин солгарди ба таври раъйпурсии умумӣ қабул гардидани ҳуҷҷати сарнавиштсози худ – Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистонро бо як ҷаҳон фараҳу шодӣ таҷлил менамоянд. Конститутсия баёнгари иродаи халқи Тоҷикистон ва дастоварди бузургу нодир ва ифтихори миллати тоҷик буда, маҳз бо шарофати таҳия ва қабули ин санади тақдирсоз роҳи рушди давлатдории миллии тоҷикон муайян гардид.

Хусусан дар замони муосир ТЭТ ҲНИ бо суйистифода аз қонунҳои демократӣ ва башардӯстонаи кишвари азизамон ҷавонони бетаҷриба, камсавод ва ноогоҳро зери пардаи пайравӣ ва ҳифзи арзишҳои дини мубини Ислом мағзшӯи намуда, дар асл ҷиҳати иҷроиши амру фармонҳои хоҷагони аҷнабиашон мардуми кишвари худро аз арзишҳои милливу мазҳаби аҷдодиашон дур намуда, ба тақлиди кӯр кӯронаву гаравидан ба мазҳаби ботили бегона таҳрик медиҳанд.

Ба ҳамаи ин пешрафти давлати хуқуқбунёди демократиамон нигоҳ накарда боз ҳастанд нотавонбиноне, ки тинҷию осоиштагии халқи тоҷикро намехоҳанд. Онҳо бо ҳар роҳу восита ҷавононро ба кӯйи гумроҳӣ мебаранд. Аз соддалавҳии онҳо истифода бурда, ба корҳои ношоиста даст зада, ба гурӯҳҳои тундгаро шомил месозанд.

Конститутсияи Тоҷикистон озодии дину диёнат ва арзишҳои онро кафолат медиҳад. Баъди аз байн рафтани давлати Шӯравӣ дар арсаи ҷаҳон давлатҳои соҳибихтиёр ба вуҷуд омаданд. Минҷумла Тоҷикистон низ соҳиби истиқлолият гардид. Ба шарофати истиқлолият мафкураи бехудоӣ, атеизм аз байн рафта, ба ҷои он муносибати хайрхоҳона оид ба дину диёнат ба вуҷуд омад. Назари давлати дунявӣ нисбатан ба дин комилан тағйир ёфт.

Дар ҳақиқат баъди вафоти Паямбари акрам (с) дини мубини ислом ба чанд мазҳаб, равия, фирқа ва гурўҳҳо тақсим шуд. Яке аз сабабҳои тақсим шудани дин бо истифода аз ноогоҳии мардум аз таълимоти аслӣ, ин ба даст овардани ҳокимият буд.

Дар таърихи чандҳазорсолаи башарият ҳамроҳи ақидаи поки инсонӣ маҷмӯъи ақидаҳои беаслу ботил, хилофи мантиқу шариат ба вуҷуд омада, мардуми авомро гумроҳ кардаанд, ки ин падидаи номатлубро хурофот меноманд.