Ба ҳамаи ин пешрафти давлати хуқуқбунёди демократиамон нигоҳ накарда боз ҳастанд нотавонбиноне, ки тинҷию осоиштагии халқи тоҷикро намехоҳанд. Онҳо бо ҳар роҳу восита ҷавононро ба кӯйи гумроҳӣ мебаранд. Аз соддалавҳии онҳо истифода бурда, ба корҳои ношоиста даст зада, ба гурӯҳҳои тундгаро шомил месозанд.

Конститутсияи Тоҷикистон озодии дину диёнат ва арзишҳои онро кафолат медиҳад. Баъди аз байн рафтани давлати Шӯравӣ дар арсаи ҷаҳон давлатҳои соҳибихтиёр ба вуҷуд омаданд. Минҷумла Тоҷикистон низ соҳиби истиқлолият гардид. Ба шарофати истиқлолият мафкураи бехудоӣ, атеизм аз байн рафта, ба ҷои он муносибати хайрхоҳона оид ба дину диёнат ба вуҷуд омад. Назари давлати дунявӣ нисбатан ба дин комилан тағйир ёфт.

Дар ҳақиқат баъди вафоти Паямбари акрам (с) дини мубини ислом ба чанд мазҳаб, равия, фирқа ва гурўҳҳо тақсим шуд. Яке аз сабабҳои тақсим шудани дин бо истифода аз ноогоҳии мардум аз таълимоти аслӣ, ин ба даст овардани ҳокимият буд.

Дар таърихи чандҳазорсолаи башарият ҳамроҳи ақидаи поки инсонӣ маҷмӯъи ақидаҳои беаслу ботил, хилофи мантиқу шариат ба вуҷуд омада, мардуми авомро гумроҳ кардаанд, ки ин падидаи номатлубро хурофот меноманд.

Қуръони карим аз мусулмонон тақозо мекунад, ки тамоми рафтору кирдори инсон тибқи дастуроти Худованд ва Расули Ў, саллаллоҳу алайҳи ва саллам анҷом дода шаванд. ҳалол аз ҳаром, фосиқ аз зоҳид, мусулмон аз дурўя, рост аз дурўғ ва ахлоқи нек аз ахлоқи бад ҷудо карда шавад.

Чунонки тавассути расонаҳои хабарӣ огоҳ гаштем, нимаи моҳи октябри соли 2018 конфронси байналмилалӣ Дабирхонаи муфтиёти ҷаҳон таҳти унвони «Таҷдиди фатво аз нигоҳи илми назариявӣ ва амалӣ» дар шаҳри Қоҳираи Ҷумҳурии Арабии Миср, таҳти сарпарастии Раиси Ҷумҳрии Миср Абдулфатоҳ ас-Сисӣ баргузор гардид.