Бо баракоти Иҷлосияи таърихии ХVI Шӯрои Олӣ, ки дар вазъи бисёр муташанниҷи сиёсӣ, иқтисодӣ ва иҷтимоӣ баргузор мегардид, саҳифаҳои аввалини сулҳи тоҷикон навишта шуд. ҷавҳари дастовардҳои Иҷлосияи ХVI он буд, ки фарзанди ҷонфидои миллат Эмомалӣ Раҳмон ба арсаи раҳбарӣ ва давлатдорӣ интихоб гардид.

Бо мақсади пешгирӣ аз бадномсозии минбаъдаи диёрамон мо — як гурўҳ сокинони шаҳр тасмим гирифтем, бо номае ба сафири Ҷумҳурии Исломии Эрон дар Тоҷикистон муроҷиат намуда, асли ин шахсро барояшон тавзеҳ диҳем.

Бояд қайд намоям, ки ҲНИТ тамоми кӯшишро ба харҷ медод, ки Ҳукумати ҶТ-ро сарнагун сохта, сохтори низоми исломиро дар Тоҷикистон ҷорӣ намояд.

Пайвандон ва дӯстони Қаҳрамони СССР аз Тоҷикистон Ҳайдар Қосимов, иддао доранд, ки ҳодисаи қатли ваҳшиёнаи ӯ ҳалқае аз занҷираи кушторҳои силсилавии чеҳраҳои саршиноси тоҷик ё аз ҷониби ҲНИТ дар солҳои 90 уми асри гузашта аст.

Ин ташкилот дар Тоҷикистон худашро ҳизби наҳзати исломии Тоҷикистон номида буд, аммо фаъолияташ нишон медиҳад, ки фарқи ин ду гурӯҳ фақат дар ном будаасту халос. Дар асл, ҳамаи факту далелҳо исбот мекунанд, ки ҳНИТ ҳамон ДОИШ асту ДОИШ ҳамон ҳНИТ. Як идеология, як мақсад, як спонсор, як вазифа, як тарзи фаъолият ё тавре мегӯянд, «як почерк». Фақат вобаста ба мамлакати ҷойгиршавӣ дар номи ДОИШ калимаҳои «Ироқ ва Шом» омадаасту дар номи ҳНИТ калимаи «Тоҷикистон».

Хиёнат бузургтарин разоил ва гуноҳи кабира мебошад. Ин разилат чунон мазмум аст, ки ба ягон васила муртакиби он қобили тарафгирӣ ва дифоъ нест.