Пайвандон ва дӯстони Қаҳрамони СССР аз Тоҷикистон Ҳайдар Қосимов, иддао доранд, ки ҳодисаи қатли ваҳшиёнаи ӯ ҳалқае аз занҷираи кушторҳои силсилавии чеҳраҳои саршиноси тоҷик ё аз ҷониби ҲНИТ дар солҳои 90 уми асри гузашта аст.

Ин ташкилот дар Тоҷикистон худашро ҳизби наҳзати исломии Тоҷикистон номида буд, аммо фаъолияташ нишон медиҳад, ки фарқи ин ду гурӯҳ фақат дар ном будаасту халос. Дар асл, ҳамаи факту далелҳо исбот мекунанд, ки ҳНИТ ҳамон ДОИШ асту ДОИШ ҳамон ҳНИТ. Як идеология, як мақсад, як спонсор, як вазифа, як тарзи фаъолият ё тавре мегӯянд, «як почерк». Фақат вобаста ба мамлакати ҷойгиршавӣ дар номи ДОИШ калимаҳои «Ироқ ва Шом» омадаасту дар номи ҳНИТ калимаи «Тоҷикистон».

Хиёнат бузургтарин разоил ва гуноҳи кабира мебошад. Ин разилат чунон мазмум аст, ки ба ягон васила муртакиби он қобили тарафгирӣ ва дифоъ нест.

Мунофиқ аз шахси бедин бадтар аст, зеро наметавон аз ғаразҳояш воқиф гашт ва дӯстро аз душман ҷудо кард.

«Иннал мунофиқина фи – д - даркил асфали минан нор» - ҳамоно мунофиқон дар табақаи поёнтарини дӯзах қарор мегиранд.

Бо саъй ва талоши бузургмарди таърих, Пешвои миллат, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба изни Худованд ин кишвару миллат аз хатари нестӣ наҷот ёфт. Ин хидмати Пешвои миллат барои ҳар як фарди баору номуси миллат шоистаи таҳсину қадрдонӣ аст.