Ҳарчанд дар ин марҳилаи рушди давлатдориамон дину мазҳаби аслиамон сайқал ёфт, аммо баъзе аз нотавонбинон ин ҳама дастовардҳоро нодида мегиранд.

Бозиҳое, ки Паёмбари бузургвор ба манзури тақвият ва шодии рўҳии мусалмонон иҷозат додаанд, балки намунаи ибрати уммати ислом буданд, бисёр аст ва барои шиносоӣ бо он ба ҳаёти Паёмбари гиромиқадр ва асҳоби гиромиқадрашон менигарем, ки барои уммат он далели раднашаванда мебошад.

Дониста бошед, ки золиму хунхор на ба раҳмати Худои таъоло сазовор мешавад ва на рӯи биҳиштро мебинад.

Ин ҳизб дар кишвари мо дигар тарафдоре надорад ва аз ин рӯ мехоҳад домани хоҷагони хориҷияшро бо чормағзи пуч пур кунад. Бовари комил дорам, ки дигар ягон тоҷики соҳибақл ба суханони иғвоангезонаи аъзои ТЭТ ҲНИТ бовар нахоҳад кард ва фирефтаи дасисаҳои эшон нахоҳад шуд. Зеро ҷомеаи Тоҷикистон дигар он ҷомеаи пешин нест.

Аммо бархе аз бадхоҳон ва душманони миллат (бадбахтона худи ҳаммиллатони гумроҳшудаи мо) дидаву дониста мехоҳанд ба раванди тараққиёт ва рушди давлати соҳибистиқлоли Тоҷикистон латма ворид кунанд ва бо ин мақсад ахбороти бардурӯғ ва иғвоангезро миёни мардум паҳн мекунанд.

Таърих гувоҳ аст, ки ҳизби мамнуи наҳзати ислом аз замони фаолияташ, аз номи исломи пок баромад карда, худро ҳамчун ҳимоятгари ислом нишон медод. Ва ба ин васила мардумро ба худ ҷалб мекард. Аммо мардум аз дасисабозиву авомфиребии онҳо бехабар буданд. Бояд қайд намуд, ки