Сабабҳои пошхӯрии оилаҳоро метавон ба сабабҳои кулливу ҷузъӣ ҷудо кард. Ба сабабҳои куллӣ сабабҳое дохил мешаванд, ки ба тарзи зиндагии оилаҳо, яъне ҷиҳатҳои иқтисодиву иҷтимоии онҳо дахл доранд. Ҷомеаи Тоҷикистон аз қадим ҷомеаи суннатист.

Пӯшида нест, ки маводи мухаддир яке аз мусибатҳои фоҷиаовари аср барои миллатҳоигуногуни сайёра ба шумор меравад. Ба ин вабои аср бештар ҷавонон мубтало гашта, худро гирифтори мушкилоти даҳшатафкане намудаанд. Ин падидаи шум, бештари одамонро ба бемориҳоигуногуни ҷисмониву рӯҳӣ гирифтор намуда, шумори зиёди онон ҳатто пушти панҷара рафтаанд.

Калимаи Рамазон аз решаи «рамз» ( )ﺭﻣﺾ гирифта шуда, ба маънои тафсондан ва ё тафсидан ва гудохта шудан дар зери ҳарорат ва гармии офтоб мебошад.53 Албатта, робитаи дақиқе дар миёни моҳияти истилоҳии моҳи Рамазон ва маънои луғавии он ба чашм мехӯрад.

«Эй касоне, ки имон овардаед, бар шумо рӯза доштан лозим карда шуд, чунон ки бар касоне лозим карда шуд, ки пеш аз шумо буданд, то бошад ки парҳезгорӣ кунед!» (сураи «Бақара», ояти 183).

Истиқлолияту озодӣ ва ваҳдати миллӣ воқеан имкон фароҳам овард, ки пешрафту шукуфоии Ватани маҳбуб таъмин гардида, роҳи рушди давлатдории навини миллӣ муайяну мушаххас гардад. Нақш ва мақоми шахсиятҳои ватандӯсту нексиришт, меҳанпарасту инсонгаро ҳамеша дар амри оромиву субот ва раҳнамоии ҷомеа ба сӯиояндаи дурахшон басо назаррас арзёбивумушоҳида мегардад.

«Яъне рӯзадорӣ дар табиати одамон, пеш аз ҳама, пок нигоҳ доштани дилу забон, зоҳиру ботин, бо муомилаи неку меҳрубонӣ ба ҷо овардани иззати инсон ва раҳму шафқатро бедор месозад. Мардуми мусулмони мо дар ин моҳи муборак ба аёдати падару модарон ва беморону камбизоатҳо мераванд, ба ятимону маъюбон ва шахсони эҳтиёҷманд кумак мерасонанд, то ки бо чунин аъмоли хайрхоҳона соҳиби савоби бештар гарданд».