Шукронаи Истиқлолият мекунем, ки давлати тинҷу осоиштаамон рӯз то рӯз инкишоф ва рушду такомул ёфта истодааст. Дар шаҳру ноҳияҳо корхонаҳои истеҳсоливу саноатӣ бунёд шуда истодаанд. Ин ҳама аз оромии давлатамон аст.

Бояд инсон дар муносибат ба неъматҳои зиндагӣ қадршинос бошад ва бо ақлу фаросати хеш ҳақиқатпазир. Дар ҳақиқат Ҳукумати Тоҷикистон, бахусус Пешвои миллат мардуми Бадахшонро мисли дигар мардуми кишвар ҳамеша дастгирию қадрдонӣ мекунанд.

Бояд ёдовар шуд, ки банда ду ҳафта қабл бо сафари корӣ дар ин вилоят қарор доштам. Бо шарофати истиқлолият ва дастгириҳои бевоситаи Пешвои миллат дар ин минтақа як қатор иншоотҳои маишиву саноатӣ қомат афрохтааст ва роҳҳои мошингард таъмиру азнавсозӣ гардидаанд, ки ин ҳама аз ғамхориҳои Пешвои миллат ва Ҳукумати кишвар нисбат ба мардуми Бадахшон мебошад.

ТЭТ ҲНИ ҳанӯз солҳои 90-уми садаи ХХ бо дастгирии молиявӣ, ҳарбӣ-сиёсӣ ва идеологии Ҳукумати ҶИЭ дар Тоҷикистон «инқилоби исломӣ»-и навъи эрониро раҳандозӣ намуда буд, ки оқибатҳои харобиовари он ба ҳамаи ҷаҳониён маълум аст.

Имрӯзҳо бо як мушоҳида метавон дид, ки мардуми шарифи Тоҷикистон бо шукргузорӣ аз Истиқлолият, Ваҳдати миллӣ, сулҳу суботу амният умр басар мебаранд ва ба созандагию бунёдкорӣ машғуланд. Тоҷикистони азизи мо имрӯз дорои мардуми ватандӯст, худогоҳ, сарбаланд ва бонангу номус, роҳбари созанда, бунёдкору хирадманд, Пешвои муаззам, парчам, нишон, марз ва пули миллӣ мебошад.

Аз ҷониби шабакаҳои телевизионӣ ҷараёни сафари кории Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба шаҳру ноҳияҳои Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон ба пуррагӣ инъикос карда шуда, тамоми сокинони ҷумҳурӣ аз рафти корҳои ободонӣ, созандагию бунёдкорӣ огоҳӣ пайдо намуданд.