Зиндагии бузургони миллат барои ҳар фарди солеҳу солим дарси зиндагӣ аст ва сабаби пешрафту соҳибқадр гардидан ӯ дар ҷомеа мебошад. Пас эҳтироми муаллим воҷиб аст ва баробари ҳурмату эҳтироми падар ва ҳатто аз он зиёдтар аст, чунончӣ дар ин маънӣ бузургон фармудаанд: Хаққи устод аз падар беш аст, В-аз падар устод дар пеш аст.

Китоби бузурги таърих, агар ҳам куҳан бошаду ҳам нав, бо муҳаббату эҳсоси баланди инсонӣ бояд ҳамеша варақгардон бишавад. Дар он навиштаҳо агар ҳам ҳақиқати талхро бозгӯ мекунанд ва ҳам ҳақиқати ширинро, ҳазорон дарс аст, сабақ аст ва дастуру раҳнамоӣ. Миллате, ки ба таърих рӯй меорад, балки онро пеши рӯ дорад, кӯдаконаш мисли пирон, яъне хирадмандона, меандешанд. Ва, баръакс, агар таърихро аз ёд бибараду дар андешаи омӯзиши он набошад, пиронаш мисли кӯдакон фикр мекунанду дар кору рӯзгор ба саргаштагӣ роҳ ба манзили мақсуд намебаранд.Оре, гӯё дирӯз буд, агарчи аз он даври мудҳишу фалокатбору пур аз фоҷиа бисту шаш сол сипарӣ мегардад.

Роҳбарону пайравони ТЭТ ҲНИ ва ҳар касе, ки аз дур истода лофҳо мезанад, оё боре аз худашон пурсиданд, ки ба ин ватани биҳиштӣ, ки номаш Тоҷикистон аст ва миллати ранҷкашидаву азиятдидаашон чӣ хидмате кардаанд?

Ин боздид ва сафари кории Ҷаноби Олӣ боз қалби як зумра бадхоҳони миллатро пора намуд ва лаб ба суханҳое, ки аз он бӯи фитнаву тафриқаандозӣ меояд, боз намуданд. Дар рафти суханрониашон Ҷаноби Олӣ таъкид намуданд, ки сатҳи ҷинояткорӣ поин бурда шавад ва ҷинояткорон бояд дар назди қонун ҷавоб гӯянд.

Баъди ба имзо расонидани Созишномаи истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон мақсаду кӯшишҳо таҳти роҳбарии Пешвои миллат ба он равона гардид, ки минбаъд дар кишвари азизи мо сулҳу ваҳдат тантана намояд.

Ислом бо пайдоиши худ нимҷазираи арабиро сокит карда, низоъҳои қавмӣ ва гурӯҳиро барканда кард. Рисолати аслии ислом таъмини ваҳдати эътиқодӣ буд, ки дар партави ин самт имконияти иттиҳод ва иттифоқи ҷамъиятӣ пайдо гардид.