Ба ҳамагон маълум аст, ки ҳизби хиёнаткори Наҳзат имрӯз ба рӯи худ хиҷобе кашида, номи худро "Паймон"мондааст ва аз таги парда садо баланд мекунад, ки ман"Паймон"ҳастам, акнун ба дунё омадаам,ҳамчун “тифли навзод” ба гуноҳе даст назадаам.

Ҳизбгароӣ ва дар заминаи он роҳ додан ба низоъу тафриқа хоси талаботи шариати исломӣ набуда, балки аз ҷумлаи чизҳоест, ки Худованди мутаъол ва Расулаш аз он наҳй намудаву онро ҳаром кардаанд ва бо ин ҳол Худованди мутаъол ва Расулаш роҳи ҳақ ва наҷотро дар ҳангоми вуқуи ихтилоф ва тафриқа ва ҳизбгароӣ барои муслимин баён доштаанд.

Роҳи бунёди давлати демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва ташаккули ҷомеаи шаҳрвандӣ дар Тоҷикистон, ки мо бо он устуворона пеш рафта истодаем, воқеан далели барҷастаи пирӯзии ваҳдат, ҳамдигарфаҳмӣ, таҳаммулгароӣ, ягонагии халқ ва ҳокимияти сиёсӣ маҳсуб меёбад.

“Пас чаро аз ҳар фариқи аз онон гуруҳе берун нараванд, то дар дин доноӣ ҳосил намоянд ва қавми худро ҳангоме, ки ба сӯи онон боз гарданд, битарсонанд, шояд онҳо битарсанд”. (Сураи “Тавба” ояти 122)

Зулм яке аз нописандидатарин корҳо назди Худованд ва бандагони муқаррабаш маҳсуб мешавад. Худованди мутаол инсониятро аз ин амали зишт барҳазар дошта, ба сароҳат онро манъ кардааст. Чунонки дар Қуръони азимушшаън фармуда: “Пас, вой бар ситамкорон аз азоби дардовари қиёмат!” (Сураи “Зухруф”, ояти 65).

Мавзуъи маводи мухаддир чунон мушкилест, ки тамоми ҷаҳони шарқу ғарбро ба сӯи худ мутаваҷҷеҳ кардааст ва хатари он бар ҷаҳони Ислом низ хатар дорад. Ба вижа ҷаҳони имрўз, ки гӯё деҳкадае беш нест, зеро ҳар навъ ҳодисае, ки дар ҳар гўшаи он иттифоқ афтад, касоне ки дар гўшаи дигари он зиндагї мекунанд, аз он таҳти таъсир қарор мегиранд.