Аз рӯзи қабули Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросим дар Ҷумҳурии Тоҷикистон беш аз даҳ сол сипарӣ мешавад. Дар ин давра пеши роҳи исрофкориҳои беҳуда, ки дар асоси таълимоти шариати исломӣ ҳаром аст, гирифта шуд.

Терроризм агарчи истилоҳи куҳан буда ва хислати таърихӣ дорад, вале гурӯҳу созмонҳои террористӣ тайи даҳсолаҳои охир бо нуфузи бештар аз худ дарак дода, барои аҳолии осоиштаи сайёра яке аз мушкилоти глобалӣ ва доғи рӯз ҳисобида мешаванд.

Ватан-зодгоҳ, калимаи зебо ва хуҷастае аст, ки бо шуниданаш хонаву дар, гаҳвора ва модар пеши назар меояд. Мазмуни мафҳуми Ватанро одилона ба мафҳумҳои «инсон», «маънои зиндагӣ», «меҳнат», «қарз», «оила», «забони модарӣ», «муҳити табиат», «садоқат» алоқаманд мекунанд.

Ҳар шаҳрванде, ки дорои ҳувияти миллӣ, имони комил, зиракии сиёсӣ, фарҳангу маданияти миллӣ, раҳму шафқат ва нангу номус бошад, дар ин замони пурошӯб ватанро беш аз пеш, аз ҳаррӯза дида зиёдтар дӯст дошта, аз худ бетарафӣ ва беномусӣ нишон намедиҳад, балки дар муқобили чунин зуҳурот аз худ муқобилияти дандоншикан нишон дода, барои ҳифзи марзу буми Ватан, тамомияти арзии кишвар, оромию осудагии мардум ба ҳама супоришҳои Ватан омода мебошад.

Вақте ба адабиёти ҳазорсолаи миллати тоҷик назар меандозем, осон пай мебарем, ки ахлоқи ҳасана аз қабили дӯст доштани Ватан, эҳтироми падару модар, фарҳанг ва маданияти баланди инсонӣ, ростқавливу росткорӣ аз мавзӯоти меҳварӣ маҳсуб мешавад.

“Ӯст, ки шуморо аз замин падид овардааст ва хост, ки онро обод гардонед”. Аз ин оят маълум мешавад, ки кори дунё низ, аз ҷумла обод кардани роҳ, пул, мактаб, беморхона, неругоҳ ва ё шинондани дарахт, ободу зебо кардани ҷойҳои ҷамъиятӣ ва дигар амалҳои монанди инҳо дар назди ислом арзишҳои волое доранд.