Дини мубини Ислом имконоти бузург дар соҳаи муколамаҳои миёни фарҳангу тамаддунҳо, миёни низомҳои мухталифи иҷтимоӣ ва адёни гуногун дорад ва аз ин имконот доиман истифода мекунад, вагарна тӯли 14 аср солиму тавоно то даврони мо намерасид.

Забони мо дар тамоми марҳилаҳои таърихӣ ҳамчун силоҳи муҳимми муборизаи истиқлолхоҳии миллӣ хидмат намудааст. Гузаштагони барӯманди мо барои устувору беолоиш то ба замони мо омада расидани забони тоҷикӣ корномаҳои бемисл нишон додаанд.

Дар оғоз Худовандро шукргузорӣ мекунем, ки дар фазои амну осоиши Ватани маҳбубамон зиндагию кору фаъолият ва ибодати Худованди Маннонро карда истодаем.

Дар самти ҷанубу шарқии шаҳри Душанбе Ҳазрати Мавлоно ном деҳкадае воқеъ аст. Дар ин деҳкада оромгоҳи пешвои тариқати нақшбандия ҳазрати Мавлоно Яъқуби Чархӣ мавҷуд аст. Ин ному насаб дар Тоҷикистон ва олами Ислом машҳур мебошад.

Инак мавлуди гиромии Паёмбари азимушшаън саллаллоҳу алайҳи ва саллам фаро мерасад. Мавлуди он нафаре, ки Ҳабиби ҳазрати Ҳақ аст ва маҳбуби дилҳои муъминон

Бояд қаблан зикр намуд, ки ҳамаи инсоният, новобаста аз он ки аз кадом рангу нажоданд, дар кадом сарзамин умр ба сар мебаранд, бо ҳар забоне, ки сўҳбат кунанд ва намояндаи ҳар қишру табақае, ки бошанд, фарзанди Одаманд ва дар манзалати фарзандии Вай мартабаи баробар доранд.