Инсоф, ки аз зеботарин хислатҳои ахлоқист, ба маънои адолатварзӣ, иқрор ба ҳуқуқи мардум ва адои онҳо буда, инчунин ба маънои ҳар хайреро, ки барои худ мехоҳӣ, барои дигарон ҳам хостан ва ҳар зараре, ки барои худ намеписандӣ барои дигарон низ написандидан аст.

Суннат ва арзишҳои ахлоқиву маънавию динии мардумони оламро ваҳдату якдигарфаҳмӣ ташкил дода, инсонҳо дар доираи ин арзишҳо бо ҳусни тафоҳум зиндагӣ мекунанд. Мусаллам аст, ки ҷавҳар ва меҳвари аслии дини мубини Ислом низ ҳамзистиву тарғиби ваҳдату иттиҳод ва шукргузорӣ ба оромиву амният ва суботи саросарӣ маҳсуб меёбад.

Имрӯзҳо ҷаҳон рӯйдодҳои хатарзо, буҳронҳо ва офатҳои сиёсӣ, иҷтимоӣ ва инсониро аз cap мегузаронад, ки чунин буҳрон ва офатҳо ба олами ислом таъсири бештар дорад ва ба ин таъсироти мушкилзо ва мусибатовар буҳронҳои мухталиф, хусусан даргириҳои маргбор, интишори терроризм дар саросари кишварҳо, монанди Афғонистон, Либия, Сурия, Ироқ ва ғайра дохил мешаванд.

Ба хотири боло бурдани сатҳи маънавиёт ва ахлоқи ҷомеа ва барои он ки хонандагони азизи мо, дар бораи одобу ахлоқи ҳамидаи инсонӣ, огоҳии бештаре пайдо кунанд, аз ин сӯ ба баъд барои дӯстдорони фарҳангу адаб шаммае аз гулистони атрогини сирати Расули акрам (с)-ро пешниҳод мекунем.

«Террорист дар асли худ миллат, мазҳаб ва Ватан надорад ва душмани Худову бандагони ӯст. Ин гуна нерӯҳо аз номи Ислом амал намуда, номи неки онро доғдор мекунанд ва манфиатҳои душманону бадхоҳони фарҳанги волои Исломро пиёда месозанд».

Китоб манбаи ягонаи илму дониш барои инсони комил ба шумор меравад. Агар фард як умр бо мутолиаву омӯзиши он машғул бошад, чизеро талаф намедиҳад. Китоб беҳтарин ёвар ва маслиҳатгари инсон буда, ҳаёту зиндагӣ, кору фаъолият ва донишу масъалаҳои нав ба навро ба инсон меомӯзонад.