Иди Наврӯз ин ҷашни оғози баҳор ва соли нави мардуми форсу тоҷик мебошад. Наврӯз дар луғатҳо ба маънои рӯзи нав ва тоза, рӯзи нахустин, аввали рӯзҳои сол, яъне рӯзе ки соли нав аз он оғоз мегардад, омадааст.

Ҳар як фарди солимфикр медонад, ки ягон ҷиноят бе ҷавоб нахоҳад монд ва ҷинояткору ҷиноятпеша рӯзе ба ҷазои худ хоҳад расид, ки ин қазияи монанди офтоб равшан аст. Давлатҳои Аврупо билохира фаҳмида истодаанд, ки наҳзатиёне, ки ба миллату кишвари хеш хиёнат кардаанд, рӯзе ба ин давлат низ балои ҷон мешаванд, аз ин хотир замини худро аз ин хел бадхоҳони зараррасон тоза карда истодаанд.

Чанд чораандешии давлат ҷиҳати пешгирии короновирус, ки ба манфиати мардуми шарифи тоҷик аст, барои душманону хоинони миллат фурсат пеш овард, то тавассути интернет, махсусан, шабакаҳои иҷтимоии интернет миёни мардум хабару овозаҳои беасосро паҳн намуда, ҳангома барпо кунанд.

Имрӯз аксари кишварҳои ҷаҳон Ҳизби наҳзати исломро ҳамчун ташкилоти террористию экстремистӣ шинохта ва хатарнок будани онро барои ҷомеаи ҷаҳон дарк намудаанд.

Мутаасифона то ҳол дар олам бадхоҳоне ба мисли Кабириҳо ҳастанд, ки барои расидан ба манфиатҳои ғаразноки худ ба мардуми ватани худашон ҳам парвое надоранд.

Худованд мўъминонро дар бисёр оятҳои қуръонӣ барои кори нек ва хайру саховат намудан ба ятимону бечорагон амр менамояд. Дар сураи «Бақара» ояи 215 мефармояд: «Мепурсанд туро (эй Муҳаммад (с)) аз кадом навъ мол эҳсону харҷ кунанд. Бигў он молеро харҷ кардед, пас (даставвал) ба модару падар, хешовандон, ятимону дарвешон ва мусофиронро ва он чиро хайру эҳсон кунед, Худо ба он доност».