Тоҷикон аз солҳои аввали зуҳури дини мубини Ислом ба мазҳаби ҳанафӣ пайравӣ намуда, миёни дигар миллатҳо аз ҷумлаи хидматгузорони ин дин маъруф гаштаанд. Модари тоҷик аз домони поки худ фарзандоне ба дунё овард, ки дар фазои динии олам ҳамчун ситора дурахшон шуданд.

Дар дини Ислом назофату покизагӣ ҷойгоҳи арзишманде дорад ва моро ҳамвора ба сўи покизагӣ даъват мекунад. Расули Худо (с) дар ин маврид мефармоянд: «Худованди таъоло пок аст ва покиро дўст медорад, покиза аст ва покизагиро дўст медорад, бахшанда аст ва бахшандагиро дўст медорад, пас гирдогирди хонаҳоятонро покиза нигоҳ доред ва ба қавми яҳуд шабоҳат маҷўед»

Фарзанд яке аз бузургтарин неъматҳои илоҳӣ мебошад ва ба андозае назди падару модар азизу мўҳтарам аст, ки онҳо омодаанд ба хотири ў ҷоннисорӣ кунанд.

Халқи тоҷик ба дини мубини Ислом ҳамчун як сарчашмаи поку беолоиши маънавӣ, рўҳонӣ ва ахлоқӣ эҳтиром мегузорад. Таърих гувоҳ аст, ки гузаштагони бузурги миллати мо дар ривоҷу густариш ва рушду нумўи дини Ислом ва арзишҳои исломӣ саҳми арзандае доранд.

«ҳамон тавре намоз бигузоред, ки маро дидед намоз мегузорам».

Парчамдорӣ дар таърихи миллату давлатдории кишварҳои олам таърихи ниҳоят қадим дошта, тибқи маъхазҳои бостонӣ ниёкони миллати тоҷик аз нахустин мардумоне буданд,