Ман Муҳаммад ибни Абдуллоҳ ибни Абдулмуталлиб ибни Ҳошими Арабии Ҳарамии Маккӣ ҳастам, ки баъд аз ман дигар набие нест ва намеояд. Эй мардум, шумо бояд донед, ки бароям хабари сафар ба сӯи охират расидааст. Аз дунё рафтанам наздик аст. Нафси ман баҳри мулоқот бо Парвардигор хушнуд мегардад. Аз тарафи дигар бароям ғами уммат аст, ки баъди ман ҳоли онҳо чӣ мешуда бошад.

Айни замон бошад, теъдоди масҷидҳо дар ҷумҳурӣ ҳудуди 4 ҳазорро ташкил медиҳад. Дар ин росто, Тоҷикистон дар байни кишварҳои Осиёи Марказӣ аз рӯи теъдоди масҷидҳо вобаста ба шумораи аҳолӣ ба мақоми аввал баромад. Имрӯз ҳатто дар як ноҳияи Тоҷикистон дар муқоиса бо пойтахти дигар давлатҳои исломӣ вобаста ба теъдоди аҳолӣ шумораи масҷидҳо бештар аст.

Расули Худо (с) дар ривояте ба ин маъно фармудааст: «Ҳар як фарзанди Одам хатокор аст ва беҳтарини хатокорон тавба- (бозгашт)- кунандагонанд».

Амнияти Ватан яке аз масъалаҳои муҳимтарини ҷомеа ба ҳисоб меравад, ки он ҳифзи шахсият, ҷомеа ва давлатро таъмин менамояд. Ватан бо таъмини амнияти миллӣ барои ҳар фарди миллат муқаддас мебошад, зеро Ватан далели асосии ҳастии миллат ҳисобида мешавад.

Мир Сайид Алии Ҳамадонӣ яке аз олимони бузурги илоҳиёт ва адиби донишманди форсу тоҷик ва қораи Ҳинд ба шумор меравад.

Хотирасон менамоем, ки имсол саршавии моҳи Муҳаррам ба рўзи якшанбе 7-уми июл рост омад.