Ҳарчанд Тоҷикис­тон 22 сол аст, ки дар шароити сулҳу субот ва истиқрори миллӣ кору фаъолият мекунад, вале таъсири нооромиҳои солҳои 90-уми қарни гузашта дар рушди сиёсӣ ва иқтисодии кишвар то ҳанӯз бараъло эҳсос мешавад.

Солҳои охир дар ҷомеаи шаҳрвандии мо як ҳодисаи нангин ва падидаи манфӣ ба назар мерасад, ки ҳар шахси солимфикрро ба андеша водор менамояд. Ин ҳодисаи нангин ба худкушӣ даст задани як зумра ҷавонони бетаҷриба мебошад. Чунин падидаи манфӣ нишонаи имони ноқис ва ё имони бемор аст, зеро дидаву дониста ба худкушӣ даст задан дар шариати исломӣ ҳам гуноҳ ҳаст, ҳам ҳаром.

Боиси ифтихори ҳар як тоҷики бонангу номус аст, ки ахиран дар кишвари мо нишасти 5-уми Машварати ҳамкорӣ ва тадбирҳои боварӣ дар Осиё бо иштироки роҳбарону намояндагони 27 кишвари узв баргузор гардид. Аслан ҳадафи ин ташкилот таъмини амният, сулҳу субот ва пешрафти иқтисодӣ ва пешгирии терроризм ва экстремизм дар кишварҳои аъзо маҳсуб мешавад.

Боиси хушнудӣ ва ифтихори баланди ватандорист, ки солҳои охир Ҷумҳурии Тоҷикистон ба як кишвари ташаббускор ва маркази тасмимгириҳои бузургтарин иқдомоти сатҳи байналмилалӣ табдил ёфта истодааст. Ҳамоиши панҷуми Машварати ҳамкорӣ ва тадбирҳои боварӣ дар Осиё таҳти раёсати Ҷумҳурии Тоҷикистон мисоли барҷастаи ин ибтикорот ба шумор меравад.

Дар масири давлатдории кишварҳои дунё рӯзҳои таърихӣ дар зеҳни мардум солҳои зиёд мемонад.

Дар пойтахти кишвари азизамон шаҳри Душанбе нахустин бор нишасти сарони давлатҳои аъзои машварати ҳамкорӣ ва тадбирҳои эътимод дар Осиё баргузор шуд.