Зулм яке аз нописандидатарин корҳо назди Худованд ва бандагони муқаррабаш маҳсуб мешавад. Худованди мутаол инсониятро аз ин амали зишт барҳазар дошта, ба сароҳат онро манъ кардааст. Чунонки дар Қуръони азимушшаън фармуда: “Пас, вой бар ситамкорон аз азоби дардовари қиёмат!” (Сураи “Зухруф”, ояти 65).

Мавзуъи маводи мухаддир чунон мушкилест, ки тамоми ҷаҳони шарқу ғарбро ба сӯи худ мутаваҷҷеҳ кардааст ва хатари он бар ҷаҳони Ислом низ хатар дорад. Ба вижа ҷаҳони имрўз, ки гӯё деҳкадае беш нест, зеро ҳар навъ ҳодисае, ки дар ҳар гўшаи он иттифоқ афтад, касоне ки дар гўшаи дигари он зиндагї мекунанд, аз он таҳти таъсир қарор мегиранд.

Имрӯзҳо дар шабакаҳои интернетӣ ташкилоти экстремистӣ ва терористии ҳизби наҳзати исломӣ бо намоиши чанд аксу видео муҳаббати худро нисбати чаҳор панҷ нафар силоҳдори дар Бадахшон буда нишон дода истодааст. ТЭТ ҲНИ бо ин суханону аксҳояш бори дигар собит мекунад, ки оромиву осоиштагиро дар Тоҷикистони соҳибистиқлол дида наметавонад

Таҳлилро аз банди якуми баёния шуруъ мекунем, ки аз воқеаҳои барои миллати тоҷик басо нангин, ҷанги шаҳрвандии солҳои 1992 -1997 ёдрас мешавед.

Қарни нав агарчи инсониятро ба каҳкашони тараққиёти илму техникаи навин оварда расонид, ҳамоно дар баробари ин моро дар лобалои ҷараёну равандҳои манфиатхоҳу манфиатҷӯ қарор дод.

Имрӯз дар ҷаҳони муосир ҳар гуна ҳизбу ҷараёнҳои ифротию террористӣ ба мисли ТЭТ ҲНИ зуҳур намуда истодаанд, ки дар аксари маврид чунин ҷараёнҳо аз неруи зеҳнию ҷисмии насли ҷавон суиистифода мекунанд.