Вақте ба мафҳуми калимаи «мусулмон» меандешем, дар таҳти маънои он фазоили бузургеро дармеёбем. Калимаи «мусулмон» аз решаи калимаи «ислом» гирифта шудааст ва «ислом» маънои сулҳу саломат ва покию самимият аст, яъне мусулмон шахсест, ки равандаи роҳи сулҳу сафо ва покизагист.

Худованд некиҳо ва бадиҳоро навишта, сипас онро баён намудааст. Ҳар ки қасди анҷоми кори неке кунаду онро анҷом надиҳад, Худованд барояш як савоби комил менависад. Ва агар қасди анҷоми кори некеро кунаду онро анҷом диҳад, барояш аз даҳ то ҳафтсад ва ё аз он ҳам зиёдтар савоб менависад. Агар банда кори бадеро қасд кунаду онро анҷом надиҳад, Худованд барояш як савоби комилро менависад ва агар қасд кунаду онро иҷро намояд, барояш танҳо як гуноҳ навишта мешавад

Худои таъоло инсонро офарид ва ўро дар замин мустақар сохт. Барои ҳар кас ватане қарор дод ва ободонии дунёву охиратро ба зиммааш гузошт. Мусулмон касест, ки дар ободонии диёри худ кўшиш мекунад ва дигаронро ба он ташвиқ менамояд. Зеро покизагӣ ва ободкорӣ нишонаи имондорӣ ва шиори дини мубини Ислом аст.

Худованди мутаъол бандагонашро ба рост будани ҳамешагӣ амр намудааст. Худованд фармудааст: «Шумо дар таваҷҷуҳ ба ў рост бошеду аз ў омўрзиш бихоҳед» (Сураи «Фуссилат», ояти 6). Хос Паёмбарашро ба ин сифат амр карда, Худованд фармудааст: «Ҳамон тавр ки маъмур шудаӣ, рост бош» (Сураи «Ҳуд», ояти 112).

Воқеаву ҳодисаҳои мухталифи ҷаҳони имрӯза собит месозанд, ки проблемаи терроризми байналмилалӣ ва экстремизм яке аз масъалаҳои доғи рӯз боқӣ мондааст ва ҳал намудани ин мушкилӣ танҳо дар ҳамбастагии қудрат ва имконоти дохилию хориҷии кишварҳои ҳампаймон имконпазир мегардад.

Маънои адл ин миёнаравӣ дар ҳама корҳост ва адолат сифатест, ки аз ҳар он чи ба одамгарӣ халал мерасонад, парҳез карда шавад. Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам фармудаанд: «Адлкунандагон дар назди Худо болои минбаре аз нур мебошанд, ҳамон касоне, ки дар ҳукм, хонавода ва зердастонашон адл мекунанд» (Ривояти Муслим). Мақому манзалати адл дар Ислом хеле бузург аст ва савоби он назди Худованд гарон аст. Адл чанд намуд мешавад ва ҳар мукаллафро воҷиб аст, то ба андозаи масъулияташ дар ҳаёти худ адл намояд. Имомро воҷиб аст бо зердастонаш одил бошад. Чунонки Худованд фармудааст: «Эй Довуд, мо туро дар рўи замин халифа гардонидаем. Пас дар байни мардум бо ҳақ ҳукм намо ва пайрави ҳаво машав, ки (он) аз роҳи Худо дурат менамояд» (Сураи «Сод», ояти 26) .